Calimero – het ideale slachtofferrol kuikentje

Het ideale slachtofferrol kuikentje

“Zij zijn groot en ik is klein en da’s niet eerlijk, oh nee.”
Calimero is een zwart kuikentje dat in de jaren 1963 door Toni Pagot is bedacht. Hier een filmpje voor als je je even wilt wanen in de nostalgie.

Calimero, het ideale slachtofferrol kuikentje

Mijn Calimero complex

Jaren heb ik geleefd met een Calimero complex. Ik dacht dat anderen beter waren, groter waren, belangrijker waren… Noem maar op, in ieder geval was iedereen meer dan mij.

Zo dacht ik dat ik niet goed kon leren. Dat anderen beter konden schrijven, rekenen en lezen. Maar vooral dat andere slimmer waren dan ik. Jaren lang heb ik geroepen dat ik het beste in gemiddeld zijn was. Wat dan op zich al weer een positieve gedachten is, want dan ben je de uitzondering in gemiddeld zijn.

Een Calimero complex bestaat eigenlijk uit 2 delen

Waarschijnlijk zijn er meer delen in het Calimero complex. Onderste 2 wil ik wel extra benadrukken.

Het ene deel is weinig zelfvertrouwen. Je denkt niet reëel over jezelf en gedraagt je daardoor niet naar je kunnen. Je laat potentie liggen zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen in de zakelijke wereld.

Over die zakelijke wereld gesproken, die hebben je graag als werknemer. Je hebt niet veel praatjes, werkt hard en denkt al snel dat als er iets fout gaat het jouw fout is. Geef een gemiddelde werkgever maar 10 van die werknemers, dan heb je geen gedoe en wordt er veel werk verzet. Uit eigen ervaring weet ik dat ik me vaak voor 150% inzette. Veel later leerde ik dat er mensen waren die misschien 75% productief waren. Ja echt, ik kon er niet bij met mijn pet… Meestal kwamen ze ook weg met hun werkgedrag. Hoe doe je dat dan? Daar zal ik straks op terug komen.

Slachtoffer syndroom

Deel 2 van een Calimero complex is het slachtoffer syndroom. Ken je dat? Het aannemen  van een slachtoffer rol? Het is (ook al wordt het vaak niet herkent door het vermeende slachtoffer) een ‘makkelijke’ manier van leven met jezelf. Je hoeft namelijk niet de verantwoordelijkheid voor je eigen daden te nemen. Het is niet jouw schuld dat je bent zoals je bent, of dat jouw situatie is zoals ie is…. En voor iemand die in de echt slachtoffer rol zit klinkt dit niet eerlijk. Het lastige is dat het vaak ook niet eerlijk is. Er is je iets aangedaan. Je voelt je machteloos. Je bent boos, verdrietig of bang. En dat hoef je zeker niet weg te drukken. Het positieve nieuws is wel: Je bent niet machteloos.

De situatie zelf is misschien niet jouw keuze. Maar inmiddels weet ik dat welke situatie de jouwe ook is, je hebt altijd een keuze. En de eerste is vaak: wat kan ik wel zelf doen aan deze situatie? Gevolgd door: hoe kijk ik tegen deze situatie aan? Als je kijkt als het slachtoffer dan blijf je jezelf tegen werken. Blijf je jezelf opvreten door de situatie en dit onmachtige gevoel? Daardoor wordt je uiteindelijk dader naar anderen toe. Je gaat je onmacht uiten naar mensen/kinderen die op hun beurt weer onmacht voelen. Zie hier een cirkel die in stand wordt gehouden.

Je kunt kiezen, ook jij!

Je kunt ook kiezen de situatie te zien zoals deze is: iets vervelends dat jou is overkomen. Je kunt kiezen om te kijken naar oplossingen. Kijk naar positieve aspecten van de situatie. Als voorbeeld: je bent overvallen en je hebt hierdoor je portemonnee verloren, maar ook je zelfvertrouwen. Het is logisch dat je je hierin heel vervelend voelt. Boos en verdrietig misschien wel. Je kan hierin blijven vastzitten. Of kiezen om anders naar de situatie te kijken. Misschien heb je je wel gehoord gevoeld toen je aangifte deed. Je hebt er in ieder geval voor gekozen om op te staan en jezelf naar huis te brengen. Weer in veiligheid. Je hebt dus een overleefsysteem dat prima werkt. Kan je zelf ook nog positieve dingen uit deze nare situatie halen?

Als je anders naar de situatie wilt kijken helpt het vaak door te kijken wat je zelf wilt. Het gaat niet om het wegdrukken van iets wat je vervelend vind. Dat is als een bal onder water proberen te houden, het gevoel komt een keer heftiger bij je terug. Wat helpt dan wel? Kijk welk klein stapje je zelf kan zetten in jouw huidige situatie. Weet je wat het grootste voordeel is van dit stapje. Je neem weet het heft in handen. Je kan weer controle krijgen. Nog belangrijker: je krijgt er zelfvertrouwen van!

En zo kom je weer bij deel 1…

Dat eerste stapje

Hoe ik mijn eerste stapje zette? Ik ben even flink gaan huilen, schreeuwen en mezelf heel zielig gaan vinden (nog zieliger dus). Dit deed ik heel bewust. Daarna voelde ik namelijk al iets terug van de teugels die ik weer in handen kreeg. Toen ben ik eerste gaan kijken welk (heel klein) stapje ik minder kon doen op mijn werk. (Actie: Dat akelige mailtje in de mailbox een half uurtje niet beantwoorden. Wat een zenuwen kreeg ik in dat half uurtje) En wat bleek, de wereld verging niet. Sterker nog niemand had het door.

En elk stapje dat ik deed maakte me meer los van mijn kleine Calimero. Ik voelde me minder machteloos en had meer zelfvertrouwen. Nu durf ik zelf mezelf te presenteren als goede coach en schrijf ik er nog een blog over ook!

Wil jij ook uit je slachtoffer rol? Wil je Calimero niet meer overal mee naar toe nemen? Laten we dan samen op zoek gaan naar dat stapje dat jou meer in jouw S.A.S. brengt!
Gezonde S.tress – Goede A.dem – Genoeg S.aap

Deze blog is met aandacht geschreven.
Door mijn dyslexie is het mogelijk dat
deze mail taal, lees en spelfouten bevat.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt cookies. Als je deze site verder gebruikt accepteer je ons gebruik van cookies.