Gisteravond was het zover, de persconferentie waar we al een tijd op hadden gewacht konden we zien. Op de bank samen met mijn vriend zaten we te kijken. Allebei ons koppie koffie bij de hand, eigenlijk al wetend wat er komen ging.

De beide heren, Rutte en de Jonge, gaan staan en steken hun verhaal af achter hun desk. Ze kleden het mooi in, maar vol ongeloof hoorde ik hoe ik moet gaan kiezen. Het werd niet letterlijk gezegd, maar tussen de regels door werd wel duidelijk…kies of je voor of tegen onze maatregelen bent. Laat je vaccineren, we kunnen niet instaan voor mensen die dat niet doen. Mensen die dat niet doen komen op de IC. Bezetten bedden die jij of je dierbaren niet kunnen bezetten als er echt wat met je is. Ik moet kiezen ben ik voor of tegen corona en zijn maatregelen, ik wordt gevraagd in de tweedeling van onze maatschappij mijn standpunt in te nemen.

Als dit een persconferentie was om ons samen te brengen dan is die doelstelling behoorlijk gefaald.

Gelijk aan het begin van de corona crisis, in maart 2020 voelde ik al zoveel emoties van de mensen om me heen. Zelf begon de crisis ook met een soort paniek, wat gebeurt er allemaal. Wat gaat er gebeuren met mijn dierbaren, wat is de waarheid in dit geheel, hoe kan ik me aanpassen voor het groter goed. En al die energie van mensen en hun angst werd steeds groter. Ook de voor en tegenstanders werden steeds duidelijker in hun standpunten. Daarmee groeide ook de angst om je uit te spreken. Ik durfde niet meer aan te geven wat ik dacht, voelde en hoorde.

In dit geheel wilde ik graag juist neutraal zijn. Ik denk met mij heel veel mensen. Ik wilde me niet mee laten slepen in complot theorieën of in alles klakkeloos accepteren wat er elke keer gevraagd werd van ons.

Nu na deze persconferentie voel ik voor het eerst dat ik wil opstaan en mijn stem wil laten horen. Ik voel in elke vezel het onrecht waar we in gezet worden. Ik ben niet niet voor of tegen corona, zijn maatregelen of de vaccinatie. Maar tegen wat er gebeurd met onze samenleving. We kunnen elkaar niet eens meer onze mening vertellen zonder dat we door welk kamp dan ook worden terechtgewezen. Ik wil me kunnen uitten dat voor beide partijen wat te zeggen is, dat we allemaal reageren op onze eigen angsten. Ik wil me vrij voelen om neutraal te mogen zijn.

Ik ga mijn eigen kamp opzetten. Het neutrale kamp waar iedereen zichzelf mag zijn en zijn mening mag geven zonder dat hier iets van gevonden moet worden. Het kamp dat angst mag hebben. Niet gelijk voor corona, maar voor de splitsing in de samenleving. Met de verharding en het recht dat we allemaal hebben op onze mening, maar die niet zomaar ten kosten van een ander mag gaan. Ik moet kiezen…En ik heb gekozen. Ik ga niet mee in dit gekkenhuis van tegenstanders en angst, ik wil me niet meesleuren en mensen afkeuren, omdat ze anders denken dan ik. Ik wil geen haat gaan voelen enkel omdat iemand anders een andere mening heeft.


Deze blog is met aandacht geschreven.
Door mijn dyslexie is het mogelijk dat
deze mail taal, lees en spelfouten bevat.